Светлагорск

Захад і Расія ўступілі ў барацьбу за беларускі плацдарм

 

Масква зацікаўленая, каб Беларусь прызнала Абхазію і Паўднёвую Асецію, ненадакучліва нагадаў 24 верасня расійскі пасол Аляксандр Сурыкаў. У гэты ж дзень беларускаму прэзідэнту патэлефанаваў глава дыпламатыі ЕС Хаўер Салана. Карацей, беларускае кіраўніцтва цяробяць і з Усходу, і з Захаду.

Прызнанне незалежнасці мяцежных грузінскіх аўтаномій стала тэстам, знакам.

Памятаеце, у жніўні той жа Сурыкаў выгаворваў мясцоваму начальству: маўляў, нават з гуманітарнай дапамогай Паўднёвай Асеціі не разагналіся! Зразумела, дзела не ў гуманітарцы: можна падумаць, у Шайгу мала коўдраў ды намётаў… Справа ў прынцыпе: ад Мінска патрабавалі і патрабуюць дэманстрацыі вернасці Крамлю.

У сваю чаргу, і Захад зрабіў пытанне прызнання (дакладней непрызнання) гэтых тэрыторый тэстам для Мінска. Вашынгтон і Брусэль празрыста намякнулі: лепш не трэба!

У пытанні прызнання Сухумі і Цхінвалі (або ўжо Сухума і Цхінвала?) адбілася, такім чынам, цяперашняе дужанне паміж Крамлём і Захадам за беларускі плацдарм.

Не асабліва рызыкуючы памыліцца, можна выказаць здагадку, што гутарка паміж Саланам і Лукашэнкам (гэты званок сам па сабе амаль цягне на сенсацыю) круціўся вакол выбараў 28 верасня.

Верагодна, вярхоўны прадстаўнік ЕС у курсе, што беларускі афіцыйны лідэр на нарадзе ў панядзелак даў «вертыкалі» даволі цвёрдыя ўсталёўкі адносна правядзенні выбараў. Маўляў, назіральнікаў трымаць у рамках, «другога майдана» у краіне не дапусціць! Быў абмаляваны і пажаданы склад парламента: «Крыкуны тамака не патрэбныя».

У Брусэлі ці наўрад настолькі наіўныя, каб чакаць на гэтых выбарах трыўмфу дэмакратыі. Гаворка ідзе аб мінімуме прыстойнасцяў, якія дазволілі бы назіральнікам БДІПЧ АБСЕ скласці памяркоўную справаздачу. Маўляў, не бляск, але прагрэс ёсць. Гэта дазволіла бы Еўропе асцярожна працягнуць пошук падыходаў да беларускага рэжыму, гэтаму enfant terrible Старога свету.

Зрэшты, афіцыйны лідэр не абяцае Захаду златых дэмакратычных гор. Прымаючы даверчыя граматы ў амбасадараў 23 верасня, Аляксандр Лукашэнка вымавіў фразу, прэтэндуючую на афарызм: «Наша дыктатура нікому не мяшае жыць і развівацца».

Накшталт як паўжартам сказанае, але ў прынцыпе падтэкст усіх заяў прэзідэнта Беларусі, звернутых да Захаду, менавіта такі: ды адсуньце вы ў бок гэтыя эфемерныя пытанні дэмакратыі і правоў чалавека, будзьце прагматыкамі!

Вось і амбасадарам ён нагадаў, як паведамляюць афіцыйныя крыніцы, што «Беларусь адыгрывае істотную ролю ў падтрыманні бяспекі і стабільнасці на кантыненце, агароджваючы Еўропу ад струменяў наркотыкаў, кантрабанды, у тым ліку ядзерных кампанентаў, злачыннасці і нелегальных мігрантаў». Плюс «палову нафты і адну траціну газу еўрапейскія краіны атрымліваюць праз Беларусь».

Некалькімі днямі раней у гутарцы з журналістамі двух еўрапейскіх газет Аляксандр Лукашэнка праводзіў гэтую жа думку: «Мы нешта дрэнна зрабілі па гэтых кірунках для Еўропы? Устае пытанне, навошта вам перарабляць Беларусь пад Вялікабрытанію або жа пад Нямеччыну або Францыю?».

Спрабуючы навесці масты ў адносінах з Захадам, беларускае кіраўніцтва трымае ў галаве два меркавання: 1) атрымаць рэсурсы пад аўтарытарную мадэрнізацыю без ломкі палітычнай сістэмы; 2) забяспечыць тыл у супрацьстаянні з Расеяй.

Вашынгтон вуснамі часавага паверанага Джонатана Мура зрабіў на днях вельмі сур'ёзную заяву як раз ткі прагматычнага характару. Маўляў, «пры ідэальным развіцці падзей» паляпшэнне двухбаковых адносін магло бы стаць падставай для значнай падтрымкі з боку Штатаў.

«Мы маглі бы аказаць падтрымку ў сферы прыцягнення інвестыцый з ЗША, маглі бы падтрымаць Беларусь ва ўступе ў СГА, маглі бы быць складзеныя двухбаковыя дамовы ў вобласці развіцця ядзернай энергетыкі. Магчыма супрацоўніцтва і ў іншых сферах без абмежаванняў», — загінаў пальцы амерыканскі дыпламат.

Але пры гэтым адчыненым тэкстам паслаў сігнал наконт Паўднёвай Асеціі і Абхазіі: «ЗША не падтрымліваюць прызнанне незалежнасці гэтых тэрыторый Грузіі. І мы выразна давялі сваю пазіцыю да беларускага боку».

Аднак Масква бліжэй Вашынгтона. У дадатак у яе — труба. 6 кастрычніка ў Мінск на паседжанне саюзнага Саўміна прыбывае Ў. У. Пуцін, які напэўна таксама «выразна давядзе сваю пазіцыю да беларускага боку».

Яго беларускі калега Сяргей Сідорскі ўпарта паўтарае аб жаданні атрымліваць у 2009 г. газ не даражэй 140 даляраў. У прынцыпе, гэта не выключана. Але Масква паставіць умовы. У пераліку пунктаў напэўна будуць фігураваць Абхазія і Паўднёвая Асеція.

Верагодна, Мінск ізноў паспрабуе праскочыць паміж Сцылай і Харыбдай.

Спачатку трэба зарабіць ад Захаду памяркоўную адзнаку па выніках выбараў. Ну а потым, дзе-небудзь у снежні, калі запал сцішыцца, у новым парламенце можа ўсплыць пытанне аб прызнанні Цхінвалі і Сухумі.

 

Аляксандр Класкоўскі

naviny.by

25.09.2008, 09:57.

 

Ад рэдакцыі: па неафіцыйнай інфармацыі, Хаўер Салана хуткім часам мае намер прыехаць у Мінск, і не выключана, што ў кампаніі з іншымі еўрапейскімі перагаворшчыкамі, у тым ліку прэзідэнтамі Францыі і Польшчы. Акрамя таго, плануецца, што прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка прыме ўдзел у працы Беларускага інвестыцыйнага форума ў Лондане, які адбудзецца ў лістападзе.

 

Гл. таксама:

Меркаванне. Краіна без выбараў

Кандыдаты-камуністы працуюць у «Аб’яднаньні садзейнічаньня інтэграцыі Беларусі і Расіі»

«Свабода вартая таго, каб за яе змагацца!»

Лявон Баршчэўскі гатовы вылучацца ў прэзідэнты ў 2010 годзе

Прадстаўнік АБСЕ не падзяляе ідэю байкоту