Светлагорск

Старонка распрацоўваецца.

Зіма

Мяце завея белай калыханкай,

Прыспала дрэвы, хаты і траву.

Ідзе зіма – халодная каханка.

Яе чакаю. Зь ёю ажыву.

Застылі рэкі. Пульхнай белай коўдрай

Паклаўся сьнег на тоўсты, цьвёрды лёд.

І закружыла ноч рукою шчодрай

Над гэтай бельлю зорак карагод.

А ўстане сонца – зробіць сьнег барвяным

І зыркім, ажно іскры уваччу.

І гэтым ранкам, доўга так чаканым,

На вузкіх лыжах шпарка паімчу.

Шукаў калісьці у краях далёкіх

Я сярод лета  белыя сьнягі,

Што леглі назаўжды між гор высокіх

Дзе ў хуткіх рэк крутыя берагі.

Ды мне туды няма цяпер дарогі.

Той край дрыжыць ад гора і пакут.

У гор тых і снягоў адно трывогі,

Няма спакою, радасьці… А тут…

Над белым полем белыя аблокі,

Між іх далей за  полем белы лес.

І засьцілае  далягляд далёкі

Бялюткі сьнег, што  падае зь нябес.

А час бяжыць, ня ведае прыстанку,

Пасыпаў сьнегам вусы, галаву…

Гудзе завея – белая каханка

Пяе мне песьні,  значыць – я жыву.

25 - 27.11.2006.

Гл. таксама:

В. Болбас (зьвесткі аб аўтары)

В. Болбас. Проза

В. Болбас. Пераклады